Zarejestruj    Zaloguj    Dział    Szukaj    FAQ



Utwórz nowy wątek Odpowiedz w wątku  [ Posty: 185 ]  Przejdź na stronę Poprzednia strona  1 ... 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10  Następna strona
Autor Wiadomość
 Post Napisane: 23 lis 2012, o 23:46 
Offline
Bratnia dusza

Dołączył(a): 8 gru 2011, o 20:16
Posty: 203
Imię: Alexander
Może nie jest to miejsce znane, ale dosyć klimatyczne.
Ryczów (Śląskie)
"Marzec 1863r. Po ciężkiej bitwie, w której rozgromiono powstańców rosyjskie wojska dobijały rannych. Jeden z powstańców, Kleofas uszedł z życiem. Pochował już dwóch swoich kolegów, omijał wsie, bo by chłopi zabili. Czołgał się parę dni, gdy doczołgał się do starej, złamanej sosny. Wiedział, że już nie da rady doczołgać się do Krakowa, skąd pochodził. Kawałkiem złamanej szabli zaczął wykopywać sobie mogiłkę. Nie zdążył, rany miał za głębokie, zbyt bardzo był wycieńczony. Rosjanie wytropili go po śladach krwi. Już jeden z nich wyciągnął pikę, już się zamachnął, gdy dowódca krzyknął "STÓJ! On jest, bohaterem na tej ziemi, my jesteśmy jego wrogami. Powinniśmy postąpić z honorem." Zrobili tak. Dokończyli mogiłkę, postawili prawosławny krzyż, nazajutrz odprawili mszę, co zostało zapisane w miejscowej kronice. Nikomu z rodziny nie powiedział, gdzie wyrusza. Tylko jego siostrze. Dla jego wzmocnienia dała mu drewniany różaniec."
Obrazek
Co ciekawe, w okolicy położona jest mogiła żołnierzy z II Wojny Światowej.

_________________
Zapraszam na moją galerie zdjęć: https://picasaweb.google.com/104280925207255074445

It's a long way to the top, if you wanna rock'n roll!


Góra 
 Zobacz profil  
 
 Post Napisane: 24 lis 2012, o 12:42 
Offline

Dołączył(a): 24 lis 2012, o 12:06
Posty: 1
Imię: Agnieszka
Reportaż radiowy na temat zapomnianej powstańczej mogiły w Oporowie pow. kutnowski

http://www.youtube.com/watch?v=mMm74r24bWo

Szukając śladów tej mogiły trafiłam na to forum........ szkoda, że śladu po niej w zasadzie już nie ma. A przecież znajdowała się na terenie muzem :(


Góra 
 Zobacz profil  
 
 Post Napisane: 13 gru 2012, o 21:11 
Offline

Dołączył(a): 2 paź 2012, o 17:57
Posty: 4
Imię: Łukasz
Woj. mazowieckie

Powiat białobrzeski
wieś Sucha szlachecka.

Obrazek

Obrazek


Góra 
 Zobacz profil  
 
 Post Napisane: 13 gru 2012, o 21:33 
Offline

Dołączył(a): 2 paź 2012, o 17:57
Posty: 4
Imię: Łukasz
Jedna z wielu potyczek, do jakich doszło na naszym terenie opisane jako...Bitwa radzanowska

Woj mazowieckie

pow białobrzeski
gmina Radzanów
http://www.powstanie1863.muzeumhistorii ... php?id=s36


Cytuj:
Bitwa Radzanowska 26.05.1863

W okresie niewoli narodowej dochodziło kilkakrotnie do zrywów o charakterze narodowowyzwoleńczym. Jednym z nich było powstanie styczniowe z 1863 r. Stało się ono jednym z najbardziej tragicznych wydarzeń w dziejach naszego narodu. Niezłomna postawa powstańców wpłynęła pozytywnie na kształtowanie patriotycznych postaw kolejnych pokoleń.
Tereny Puszczy Kozienickiej, zasobne w kompleksy leśne, sprzyjały działaniom zbrojnym powstańców, w szeregi których aktywnie włączali się także chłopi. Ciągłe porażki wojsk rosyjskich spowodowały, że władze carskie z siedzibą w Warszawie postanowiły wysłać przeciw oddziałowi znienawidzonego podpułkownika Kononowicza i Jankowskiego trzy kolumny wojsk. Dwie z nich skierowały się w stronę Warki przez Mnieszew i Górę Kalwarii. Trzecia z rot pułku wołyńskiego gwardii i 50 kozaków z Białobrzegów miała maszerować wzdłuż Pilicy. Czwarta z 6 rot pułku Mohylewskiego, 2 szwadron dragonów i 2 dział pod wodzą płk. Ernortha, miały podążyć w kierunki Radomia.
W takiej pułapce znalazł się przypadkowo Dionizy Czachowski- jeden z około 800 partyzanckich dowódców powstania styczniowego. Warto nadmienić, że w połowie maja 1863 r. dysponował siłą nie większą niż 400 – 500 ludzi, z przewagą doświadczonych żołnierzy, uzbrojonych w broń armii regularnej. Jego tropem podążał rosyjski pułkownik Bułatowicz z rozkazu Uszakowa. Miał do dyspozycji oddział utworzony z dwóch rat saperskich (ściągniętych zapewne z Białobrzegów). Wyruszył on w stronę Milicy, gdzie 23 maja był widziany Czachowski. W tym czasie wzdłuż Pilicy powracał z pościgu za Drewnowskim silny oddział generała Radena. W Szydłowcu i Odrzywole Bułatowicz wzbogacił się o trzy i pół raty piechoty, szwadron i 50 huzarów. Prawdopodobne jest, że przyłączyła do niego tylna straż gen. Radena. W taki sposób ścigał „czachowczyków” do 26 maja.
Z raportu Czachowskiego wynika, że jego oddział wyruszył z Kuźnicy o północy 24 maja. Mijając Przysuchę, dotarł do Goździkowa. Tu nastąpił dłuższy odpoczynek, gdyż dalszą drogę przez Rusinów, Potworów, Bukówno do Radzanowa oddział przebył na wozach. W Radzanowie był o godzinie 2 w nocy 26 maja. W pobliskim lesie rozłożono obóz. Gdy powstańcy zdążyli coś zjeść i trochę odpocząć, straże zaalarmowały strzałami o zbliżaniu się nieprzyjaciela.
Oddział powstańczy Czachowskiego liczący około 440 osób (3 kompanie piechoty i strzelców, 50 kosynierów i 19 kawalerzystów) został zaatakowany z zaskoczenia przez wojska Bułatowicza. W lesie pomiędzy Radzanowem a Smardzewem w liczbie około 1300 żołnierzy (tak podaje Czachowski).
Wobec przeważającej siły wroga walki toczyły się na przestrzeni kilku kilometrów (Branica, Pierzchnia, Jakubów, Chruściechów, Stawiszyn, Sucha, Kamień). Cały oddział bił się w pierwszej linii z wyjątkiem rezerwy. Dowódca sił powstańczych zarządził odwrót. Środek kolumny był osłaniany przez strzelców pod wodzą majora Dolińskiego, na prawym skrzydle bronił się przed dragonami major Rogojski ze swą kompanią, a na lewym kompania kapitana Rudowskiego.
Podczas odwrotu wywrócił się wóz z kosami, który zagarnęli dragoni po 3-krotnej nieudanej próbie odzyskania „łupu” przez Polaków. Czachowski, mimo zaskoczenia, wykonał odwrót bez popłochu, skierował się w stronę Kadłubka, gdzie zebrał oddział w całości i udał się w kierunku Gorynia. Tu odpoczął i 28 maja podążył do Kozienic szlakiem Kononowicza.
Bitwa Radzanowska trwała 8 godzin (1300 – 2100).
Straty Rosjan – 50 poległych, około 100 rannych.
Straty Polaków – 23 rannych i poległych.
Bitwę tę można potraktować jako sukces Polaków, o jej wyniku zdecydowało doświadczenie „czachowczyków”, odwaga, dyscyplina zahartowanych powstańców i talent dowódcy.
Mogiły powstańców znajdują się „pod bukami”, a więc w miejscu, gdzie rozpoczęła się bitwa. Drzewa te są niemymi świadkami tamtych walk, symbolem zwycięstwa, ale i ludzkiej tragedii.
Na zakończenie warto dodać, że oddział Dionizego Czachowskiego widziano ponownie na naszym terenie 7 czerwca 1863 r. podczas przejścia trasą Warszawa – Radom – pod Białobrzegami.


Tak miejsce spoczynku powstańców wygląda dziś.
Obrazek

Obrazek

Obrazek

Obrazek


Troszkę o przywódcy powstańców.

Cytuj:
Dionizy Czachowski
Uczestnik bitwy radzanowskiej

Dionizy Feliks Czachowski (ur. 6 kwietnia 1810 w Niedabylu, zm. 6 listopada 1863), pułkownik, był naczelnikiem wojennym województwa sandomierskiego w powstaniu styczniowym.

Na początku XVIII wieku Czachowscy byli właścicielami majątków ziemskich w województwach: brzesko-kujawskim, warszawskim i płockim, a przez związki małżeńskie weszli w posiadanie dużych fortun na Ukrainie i na Podolu. Józef Czachowski i Joanna z Krzyżanowskich, rodzice Dionizego, byli już tylko właścicielami Niedabyla i Starej Wsi w powiat radomskim. Przez matkę, która była rodzoną siostrą Justyny z Krzyżanowskich, żony Mikołaja Chopina, był Czachowski spokrewniony z Fryderykiem Chopinem. Po sprzedaży majątku i rychlej stracie rodziców wychowaniem małoletniego Dionizego zajęła się ciotka Scholastyka z Czachowskich Badowska Gimnazjum pijarskie prawdopodobnie ukończył w 1829 w Radomiu[potrzebne źródło]. W ciągu lat paru dzierżawił różne majątki w Radomskim. O udziale Czachowskiego w powstaniu listopadowym nie wiemy nic pewnego, żeniaczka jego z Eufemią Kaliszówną, córką właścicieli ziemskich w 1831, wskazuje raczej, że wówczas za broń nie chwycił.

Odziedziczywszy w 1839 po swej babce Katarzynie z Humięckich Czachowskiej znaczny majątek Worobijówkę na Ukrainie w powiat kaniowskim, wkrótce się tam przeniósł z całą rodziną, składającą się oprócz żony z córek, Józefy, Marianny, Julii i syna Karola. W Worobijówce przychodzą jeszcze na świat dzieci: Klementyna, Adolf i Eufemia. W 1849 owdowiał, a dorobiwszy się na kresach znacznej fortuny, przeniósł się z końcem 1860 w sandomierskie. W okresie manifestacyjnym należał do organizacji narodowej i na pogrzebie pięciu poległych wystąpił już z kokardą na ramieniu jako delegat województwa sandomierskiego. W przewidywaniu orężnej z wrogiem walki nabył Czachowski jesienią 1862 od władz rosyjskich większą ilość wybrakowanych koni które, przyuczone do obrotów wojennych, były dla powstania cennym nabytkiem.

Jakoż, gdy uderzyła godzina czynu, w 1863, wyruszył Czachowski na punkt zborny pod Świętym Krzyżem, gdzie organizował się oddział Prędowskiego. Osobiste zalety Czachowskiego, jak wrodzona odwaga, znajomość terenu, nieugięta wola i żelazne zdrowie, kwalifikowały go mimo braku wykształcenia wojskowego jak najlepiej. Pod Langiewiczem mianowany przejściowo szefem sztabu, dowodził następnie trzecim batalionem, który pod jego ręką odznaczał się karnością i męstwem. Na czele tegoż wysunięty do Suchedniowa celem zabezpieczenia organizowania się oddziału Langiewicza w Wąchocku, wykazał Czachowski niepospolity talent, odpierając zawczasu przemoc rosyjską, dzięki czemu Langiewicz mógł opuścić ze swym jeszcze niezorganizowanym oddziałem tę miejscowość, niedogodną do przyjęcia bitwy. Akcji Czachowskiego zawdzięczał również Langiewicz wycofanie się swoje spod klasztoru świętokrzyskiego do Staszowa, gdzie znów Czachowski wytrzymał przez dłuższy czas ogień nieprzyjacielskiej piechoty, którą zmusił do odwrotu. W wielkiej bitwie pod Małogoszczem (24 lutego) batalion Czachowskiego zasłaniał również odwrót Langiewicza bardzo skutecznie. Bił się następnie Czachowski mężnie pod Pieskową Skałą, pod Chrobrzem, wreszcie pod Grochowiskami. Walcząc tam na prawym skrzydle linii bojowej, uderzył całą siłą na nieprzyjacielskie kolumny, przebił się przez nie i mimo straty kilkudziesięciu ludzi dostał się do lasu, opuszczając rozsypujący się korpusik dyktatora. Podążył teraz forsownymi marszami, ocierając się o placówki roś. oddziałów Czengieiego, w kierunku wschodnim i stanął znów w lasach świętokrzyskich.

Mianowany przez Rząd Narodowy naczelnikiem wojennym województwa sandomierskiego, powołał pod swoje rozkazy wszystkie oddziały, operujące na tym obszarze. Nadciągnął więc Władysław Kononowicz, przybył niesforny Gryliński, a od południa przyłączył się świetnie wyekwipowany oddział galicyjski pod Łopackim, wreszcie oddziaiki Wiszniewskiego, Figietty'ego i Stamirowskiego. Eminowicz, b. oficer austriackiego, mianowany szefem sztabu, i Dobrogojski, b. oficer rosyjskiego, zajęli się musztrą ochotniczych szeregów. Na czele zjednoczonych oddziałów urządził Czachowski demonstracyjny marsz w stronę Iłży, siejąc przestrach w okolicznych załogach rosyjskich. Wieczorem 15 kwietnia zajęły zjednoczone oddziały miasteczko Grabowiec i okolicę. Siły polskie liczyły w owej chwili około 2000 ludzi, z czego 540 przypadało na oddział Czachowskiego . Na wiadomość jednak o dośrodkowym ruchu oddziałów rosyjskich z Radomia, Opatowa i Staszowa Czachowski wyszedł z Grahowca, pragnąc ocalić miasto przed zemstą wrogów. Gryiiński, niezadowolony z tego kroku polskiego dowódcy, odłączył się ze swoim oddziałem i już nazajutrz został przez Klewcowa rozbity. Pozbywszy się niektórych oddziałów na skutek rozkazu Czachowskiego , odłączył się również Kononowi Czachowski Czachowski manewrował w puszczy iłżeckiej, a wyszedłszy stamtąd, natknął się pod Stefankowem (22 kwietnia) na silny oddział rosyjski Dońca-Chmielnickiego, którego pobił na głowę odwodząc do Szydłowca, gdzie oddziały partyzanckie wybiły resztki rosyjskich żołnierzy. Mimo zwycięstwa stracił w boju znakomitego oficera i instruktora Grzmota-Dobrogojskiego. Po wykonaniu kilku wyroków śmierci na szpiegach, co było następstwem odwetu za gwałty, mordy i rabunki Rosjan, Czachowski wymknął się przed pościgiem i uszedł w lasy radoszyckie. Z oddziałem swoim i Łopackiego pod Markowskim poszedł teraz Czachowski na Zwoleń, Tarłów, Ożarów, stąd ruszył w kierunku półn.-zach., gdzie pod Borią i Jeziorkiem (4-5 maja) stoczył zwycięską bitwę z Klewcowem.

Pod Rzeczniowem dokonał reorganizacji zjednoczonych oddziałów, tworząc trzy bataliony pod dow. Dolnickiego, Rogojskiego i Markowskiego; zaskoczony tu w marszu przez Rosjan, gdy walczący wspólnie w tej bitwie oddział Jankowskiego odłączył się od głównej kolumny, poniósł Czachowski klęskę, a ratując resztki swoich sił, cofał się na wschód ku Wiśle. W Solcu rozpoczęła się dezercja w oddziale Łopackiego, Czachowski więc rozbroił oddział, kazał broń zakopać i na czele 45 kawalerzystów zamierzał przejść w Lubelskie. Po sześciodniowej rozłące przybiegł Dolnicki z resztkami swego batalionu i poddał się pod dowództwo Czachowskiego. Po dokonaniu poboru ochotników w Ciepielowie pomaszerował Czachowski w lasy radomskie i koneckie; wykonał demonstracyjny ruch w stronę Radomia, a następnie pod Białobrzegami (29 maja) w kilkugodzinnej bitwie zmusił nieprzyjaciela do spiesznego odwrotu. Dnia 6 czerwca bił się Czachowski pod Bukownem w okolicach Przytyka ze znaczną kolumną rosyjską pod komendą pułk. Bułatowicza, 8 czerwca pod Rusinowem, 9 czerwca pod Rudą Przysuską. 10 czerwca pod Bobrzą w pobliżu Kielc. Wreszcie uparcie ścigany przez Ernrotha z Radomia i Czengierego z Kielc, pobity pod Ratajami, rozpuścił swój oddział w lasach wąchockich.

Po sześciomiesięcznych trudach Czachowski udał się do Krakowa, zamieszkał w kolegium pijarskim, potem przebywał w Dąbrówce pod Nowym Sączem, wreszcie w Mielcu, w którego okolicy formował się dla niego nowy oddział. W początkach września popadł Czachowski w jakiś bliżej nieznany zatarg z gen. Bosakiem i został przezeń zawieszony w obowiązkach dowódcy, ale widocznie niesnaski musiały się jakoś ułożyć, skoro 20 października przeszedł Wisłę na czele oddziału, składającego się z blisko 800 ludzi, posunął się na północ, gdzie za wsią Ryhnicą czekała go zasadzka, którą obejściem wroga z tyłu i dzielnym natarciem kawalerii unicestwił i posunął się ku Jurkowicom. Tu z nastaniem zmroku Czachowski, posuwając się na samym czole kolumny, odsunął się nieco od piechoty; w tę lukę wpadł niespodzianie nieprzyjaciel i odciął go zupełnie od reszty oddziału. To odłączenie się Czachowskiego miało smutne następstwa, gdyż oddział mimo nadludzkich wysiłków i męstwa pozostałych przy oddziale oficerów został rozbity. Czachowski na czele kilkudziesięciu jeźdźców zwrócił się na północ, a nie mogąc dojść do porozumienia ze spotkanymi po drodze oddziałami Eminowicza, Rudowskiego i Gromejki, przeszedł na terytorium województwa lubelskiego, ale wkrótce zawrócił i 5 listopada przeszedł Wisłę pod Solcem, kierując się na Lipsko. Wieczorem stanęli powstańcy polscy we wsi Krempa, położonej może o milę od tego miasteczka. Tutaj rankiem 6 listopada 1863 zaskoczyli ich dragoni rosyjscy, posiłkowani piechotą na wozach. Po zaciętej obronie Czachowski, opuszczony przez część oddziału, z kilkunastu jeźdźcami usiłował wydobyć się z matni. O jakieś 3 km od Krempy dopadnięty przez dragonów, po nowej rozpaczliwej walce poległ.

Rosjanie wywieźli zwłoki bohatera do Radomia, a sprawdziwszy w triumfie tożsamość osoby zabitego, wydali je rodzinie. Został pochowany na wyraźny rozkaz władz rosyjskich na cmentarzu wiejskim w Bukownie. Dopiero w 1937 prochy przewieziono uroczyście do Radomia i pochowano w mauzoleum przed kościołem ojców Bernardynów. W setną rocznicę powstania styczniowego odrestaurowano zniszczony podczas II wojny światowej grobowiec i umieszczono go na placu przy ulicy Malczewskiego, gdzie stoi do dziś.

Czachowski należy do najwybitniejszych wodzów powstania styczniowego. Odważny partyzant, wykonawca poleceń trudnych, uparty żołnierz, surowy przełożony, sam zresztą trochę niekarny, stosował względem wroga prawo odwetu, przez co ściągnął na siebie szczególniejszą jego nienawiść i miano okrutnika. Mimo przekroczenia 53. roku życia, odznaczał się odpornością organizmu na wszelkie trudy i niewygody.

Na podst. Wikipedii


I jego pierwsze miejsce pochówku
Bukówno

Obrazek

Więcej śniegu odgarnąć nie dałem rady...ręce mi skostniały z zimna. A wszystko po przymarzało...


Góra 
 Zobacz profil  
 
 Post Napisane: 14 gru 2012, o 05:56 
Offline
Przyjaciel
Avatar użytkownika

Dołączył(a): 9 mar 2010, o 06:42
Posty: 2433
Lokalizacja: Warszawa
Pochwały: 1
Imię: Tomek
Ostatnią bitwę D. Czachowskiego upamiętniono viewtopic.php?f=233&t=8397

_________________
wygodnie jest nie wiedzieć
wygodnie jest iść spać
Lech Janerka "Epidemia epilepsji"

Obrazek


Góra 
 Zobacz profil  
 
 Post Napisane: 15 gru 2012, o 08:52 
Offline
Przyjaciel
Avatar użytkownika

Dołączył(a): 9 mar 2010, o 06:42
Posty: 2433
Lokalizacja: Warszawa
Pochwały: 1
Imię: Tomek
Fajsławice (woj. lubelskie)

Zwycięzca spod Żyrzyna, gen. Michał Heydenreich "Kruk" mając pod swoim dowództwem 3 partie powstańcze dowodzone przez Krysińskiego, Ruckiego i Wagnera zmierzał na południe Lubelszczyzny. O ile zwycięstwo pod Żyrzynem przyczyniło się do nagłośnienia sprawy powstania w Europie, to bitwa pod Fajsławicami niemal zakończyła powstanie na Lubelszczyźnie. Jeszcze przed bitwą Krysiński wraz ze swoimi piechurami opuścił połączone siły powstańcze. Gen "Kruk" z około 1500 powstańcami dał się otoczyć siłom carskim i poniósł klęskę. Z okrążenia wydostał się jedynie sam dowódca z oddziałem powstańczej kawalerii. Reszta powstańców uległa dwukrotnie liczniejszym i posiadającym 6 dział wojskom carskim. Do niewoli dostało się 650 powstańców. Liczba poległych i rannych to prawdopodobnie 320 powstańców. Wojska carskie poniosły straty w wysokości 40 żołnierzy. Poległych powstańców pochowano na cmentarzu w Fajsławicach w mogile zbiorowej.

Obrazek

Zaraz po powstaniu mogiły postawiono na niej drewniany krzyż. Obecnie zastępuje go pomnik. Inskrypcja na pomniku podaje inną liczbę poległych powstańców niż źródła wykorzystane w Wikipedii. Można także spotkać się z informacją, że poległych powstańców było około 100.

Obrazek

Obrazek

_________________
wygodnie jest nie wiedzieć
wygodnie jest iść spać
Lech Janerka "Epidemia epilepsji"

Obrazek


Góra 
 Zobacz profil  
 
 Post Napisane: 3 sty 2013, o 22:25 
Offline

Dołączył(a): 7 wrz 2012, o 02:02
Posty: 100
Imię: Wojtek
Limanowa woj. małopolskie. Cmentarz parafialny przy ulicy Szwedzkiej. Grób znajduje się w pobliżu kaplicy cmentarnej.


Załączniki:
KASINA 24-29 XII 146 - Kopia.JPG
KASINA 24-29 XII 146 - Kopia.JPG [ 116.31 KiB | Przeglądane 5805 razy ]
KASINA 24-29 XII 147 - Kopia.JPG
KASINA 24-29 XII 147 - Kopia.JPG [ 161.05 KiB | Przeglądane 5805 razy ]
KASINA 24-29 XII 148 - Kopia.JPG
KASINA 24-29 XII 148 - Kopia.JPG [ 226.85 KiB | Przeglądane 5805 razy ]
Góra 
 Zobacz profil  
 
 Post Napisane: 7 sty 2013, o 00:32 
Offline

Dołączył(a): 7 wrz 2012, o 02:02
Posty: 100
Imię: Wojtek
Groby powstańców styczniowych na terenie województwa świętokrzyskiego oraz terenów przyległych.
Zastanawiałem się, gdzie wkleić poniższy link. Tutaj czy do linkowni. Jednak, ze względu na treść podanej strony wydaje mi się, że tu jest właściwsze miejsce.
http://www.powstanie1863.muzeumhistoriikielc.pl/
Strona jest ogromną bazą informacji o pochówkach i miejscach pamięci związanych z powstaniem styczniowym.
Wszystko w jednym miejscu. Nie trzeba jeździć, tracić czasu i paliwa. ;)
Świetnie opisane i opracowane. Oceńcie sami.


Góra 
 Zobacz profil  
 
 Post Napisane: 7 sty 2013, o 20:41 
Offline
Bratnia dusza

Dołączył(a): 28 lut 2012, o 12:46
Posty: 230
Lokalizacja: Warszawa
Imię: Krzysztof
trobal napisał(a):
Fajsławice (woj. lubelskie)
[...] Liczba poległych i rannych to prawdopodobnie 320 powstańców. Wojska carskie poniosły straty w wysokości 40 żołnierzy. Poległych powstańców pochowano na cmentarzu w Fajsławicach w mogile zbiorowej.
[...] Można także spotkać się z informacją, że poległych powstańców było około 100.

Wg. Andrzeja Kasprzaka (Adam Polski, Andrzej Kasprzak, Miejsca Pamięci Powstania Styczniowego w województwie lubelskim) w bitwie pod Fajsławicami poległo lub zmarło później z ran ok. 99 powstańców.
Akt zgonu:
Cytuj:
„Nr 58 – według zawiadomienia Sądu Policji Prostej Okręgu Krasnystaw z dnia 14/26 sierpnia 1863 roku, nr 1096, w czasie bitwy zaszłej w dniu 24 sierpnia bieżącego roku pod wsią Fajsławice, między Wojskami Cesarsko Rosyjskimi i powstańcami, poległo siedemdziesiąt sześć osób niewiadomych z imienia, nazwiska i pochodzenia. Akt ogólny powyżej spisany, wskutek polecenia tegoż Sądu, mając przezeń dostarczone szczegóły, sami podpisaliśmy – ksiądz Karol Boniewski."

Kilkunastu rannych zmarło w szpitalu w Fajsławicach w sierpniu i wrześniu 1863 r. Ich nazwiska są znane i zostały wpisane do wystawionych aktów zgonu.


Góra 
 Zobacz profil  
 
 Post Napisane: 7 sty 2013, o 20:57 
Offline
Przyjaciel
Avatar użytkownika

Dołączył(a): 9 mar 2010, o 06:42
Posty: 2433
Lokalizacja: Warszawa
Pochwały: 1
Imię: Tomek
Więc siedemdziesiąt sześć a nie jak zapisano na pomniku: siedemset sześćdziesiąt trzy. Ta trójka na końcu to zapewne jakiś błąd w przekazach.

_________________
wygodnie jest nie wiedzieć
wygodnie jest iść spać
Lech Janerka "Epidemia epilepsji"

Obrazek


Góra 
 Zobacz profil  
 
 Post Napisane: 7 sty 2013, o 23:07 
Offline
Bratnia dusza

Dołączył(a): 28 lut 2012, o 12:46
Posty: 230
Lokalizacja: Warszawa
Imię: Krzysztof
Tomku, polecam Ci tę książkę A. Polskiego i A. Kasprzaka. Kasprzak wykonał kawał dobrej roboty – sprawdził zapisy aktów zgonu w 185 (na 195 – wg. stanu z 1863 r.) parafiach na terenie woj. lubelskiego. Zapisy o zabitych i zmarłych znalazł w 81 parafiach. Dotyczyły one 1016 osób w tym 397 znanych z nazwiska. Z tego co słyszałem, nikt przed nim nie wykonał takiej pracy i inne województwa nie mają takich zestawień. Dotychczas historykom nie chciało się :( grzebać w aktach zgonów z lat 1863-1865. A takie zapisy były wykonywane w całej Kongresówce. Teoretycznie księża nie mieli obowiązku ich robić, ale dostawali polecenie pochowania zabitych od władz rosyjskich. Pogrzebem musiał także zajmować się wójt, który dodatkowo był zobowiązany do składania raportów o ilości znalezionych zwłok „miateżników” i ich tożsamości.


Góra 
 Zobacz profil  
 
 Post Napisane: 8 sty 2013, o 23:13 
Offline
Bratnia dusza

Dołączył(a): 28 lut 2012, o 12:46
Posty: 230
Lokalizacja: Warszawa
Imię: Krzysztof
Ligowo, województwo mazowieckie, powiat sierpecki, gmina Mochowo.

W kwietniu 1863 r., w okolicach wsi Koziołek, stacjonowała partia powstańcza pod dowództwem Teofila Jurkowskiego, naczelnika wojennego powiatu lipnowskiego. Liczyła około 140 powstańców. 16.04.1863 r. obóz powstańców został zaatakowany przez wojsko rosyjskie. Zaskoczeni powstańcy podjęli walkę, ale nie wytrzymali natarcia i zostali rozproszeni. Rosjanie zdobyli tabory z bronią i amunicją, a także kapliczkę obozową i sztandar. Kilkunastu rannych umieszczono w okolicznych dworach.

Z pola walki zebrano ciała 16 poległych powstańców. Zorganizował to proboszcz parafii ligowskiej, ksiądz Ignacy Małkiewicz, który pochował ich w mogile zbiorowej na cmentarzu w Ligowie. Sporządził także 16 aktów zgonów, które znajdują się w księgach metrykalnych parafii Ligowo. Ustalono tożsamość 13 poległych (większość pochodziła z Płocka), trzech było bezimiennych.
Na grobie powstańców umieszczono później żeliwną kapliczkę, którą ufundował ks. Małkiewicz. Stała tam do 2006 lub 2007 r.

Na cmentarzu w Ligowie byłem trzy razy i szukałem tej mogiły. O kapliczce nic nie słyszałem, co więcej, miałem informacje, że stoi tam (lub stał) wysoki drewniany krzyż … Pytałem się ludzi spotkanych na cmentarzu – nikt niczego nie wiedział i nie słyszał o mogile powstańców … :( Za drugim razem byłem w kościele, gdzie kościelny powiedział mi, że żadnych powstańców nigdy nie pochowano na tutejszym cmentarzu. Po raz trzeci wpadłem do Ligowa w sierpniu 2009 r. Tym razem miałem szczęście – spotkałem starszą panią, której matka, jako uczennica, odwiedzała tę mogiłę razem z nauczycielami w okresie międzywojennym. Jeszcze po II w.ś. nauczyciele przychodzili tu z uczniami. Kobieta ta pokazała mi miejsce, o którym opowiadała jej matka, ale nie bardzo wiedziała, co to za grobowiec. Nie było tam żadnej tabliczki … Mogiła była pokryta zniszczoną płytą betonową, a w punkcie centralnym znajdowała się żeliwna podstawa pomnika nagrobnego. Stały tam krzyże ze starych grobów. Smutny widok … Widziałem ten grób poprzednio, ale powiedziano mi, że to grób córki ... "jakiegoś dziedzica"!

Załącznik:
Komentarz: Ligowo – mogiła powstańców – 07.08.2009
ligowo1863.a.jpg
ligowo1863.a.jpg [ 60.11 KiB | Przeglądane 5698 razy ]

Załącznik:
Komentarz: Ligowo – stare krzyże i żeliwna podstawa - 07.08.2009
ligowo1863.b.jpg
ligowo1863.b.jpg [ 80.19 KiB | Przeglądane 5698 razy ]

Tak to miejsce wyglądało jeszcze ze dwa miesiące temu. Niedawno dostałem informację, że stare krzyże usunięto i będzie niebawem odsłonięty nowy pomnik!


Góra 
 Zobacz profil  
 
 Post Napisane: 17 sty 2013, o 11:13 
Offline
Bratnia dusza

Dołączył(a): 28 lut 2012, o 12:46
Posty: 230
Lokalizacja: Warszawa
Imię: Krzysztof
Według danych z 2011 r., zebranych przez ROPWiM, na terenie naszego kraju, w zachowanych mogiłach z powstania 1863 r., spoczywa ponad 7600 powstańców (935 znanych z nazwiska). Najwięcej mogił powstańców jest w sześciu województwach: mazowieckim – 127; lubelskim - 98; łódzkim - 86, świętokrzyskim – 60, podlaskim - 42 i wielkopolskim - 32.

„W Polsce pochowanych jest ponad 7,6 tys. powstańców styczniowych”
http://dzieje.pl/aktualnosci/w-polsce-p ... yczniowych

Wykaz mogił umieszczony na stronie Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa:
Powstanie Styczniowe. Mogiły poległych, weteranów i miejsca pamięci.
http://www.radaopwim.gov.pl/media/pliki ... netowy.pdf


Góra 
 Zobacz profil  
 
 Post Napisane: 19 sty 2013, o 06:55 
Offline
Przyjaciel
Avatar użytkownika

Dołączył(a): 9 mar 2010, o 06:42
Posty: 2433
Lokalizacja: Warszawa
Pochwały: 1
Imię: Tomek
Łukawka w gminie Baranów (woj. lubelskie)

Mogiła siedmiu powstańców. Prawdopodobnie byli to uczestnicy bitwy pod Żyrzynem. Być może ranni zabrani z pola walki, którzy zmarli w trakcie przemieszczania się oddziału do Baranowa.

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Obrazek

_________________
wygodnie jest nie wiedzieć
wygodnie jest iść spać
Lech Janerka "Epidemia epilepsji"

Obrazek


Góra 
 Zobacz profil  
 
 Post Napisane: 20 sty 2013, o 03:21 
Offline

Dołączył(a): 18 lis 2011, o 23:09
Posty: 106
Lokalizacja: Mazowsze
Imię: Mirosław
W miejscowości Pilica na okazałym wzgórzu u wylotu wąwozu opadającego w kierunku doliny rzeki Pilicy, wznosi się kamienna piaskowcowa kwadratowa kolumna zwieńczona metalowym krzyżem. Pomnik ten wg tradycji został wzniesiony na powstańczej mogile z 1863 r. (choć faktyczne jego datowanie i przeznaczenie nie jest znane). W roku 2003 u podnóża słupa ułożono pamiątkową płytę z napisem „W HOŁDZIE BOHATEROM POWSTANIA STYCZNIOWEGO 1863. MIESZKAŃCY PILICY. PTTK WARKA. BURMISTRZ WARKI”, oraz doprowadzono schodki.


Lokalizacja:
Najbliższa miejscowość: Pilica
Powiat: Grójec
Województwo: Mazowieckie


Załączniki:
1.jpg
1.jpg [ 119.67 KiB | Przeglądane 5494 razy ]
2.jpg
2.jpg [ 127.36 KiB | Przeglądane 5494 razy ]
3.jpg
3.jpg [ 123.41 KiB | Przeglądane 5494 razy ]
4.jpg
4.jpg [ 117.7 KiB | Przeglądane 5494 razy ]
Góra 
 Zobacz profil  
 
 Post Napisane: 20 sty 2013, o 10:06 
Offline

Dołączył(a): 18 maja 2011, o 21:48
Posty: 1761
W przeddzień okrągłej rocznicy wybuchu Powstania Styczniowego, pozwolę sobie również dodać kilka słów ze swojego podwórka:
Po Rabacji i klęsce Rewolucji Krakowskiej pod Gdowem 1846 r. na terenie Galicji nie było już więcej żadnych powstań. Po wyrżnięciu przez cesarskich chłopów ponad 1100-u dziedziców, służby dworskiej oraz powstańców krakowskich, Austriacy zapewnili sobie trwały spokój w Galicji.
Nie znaczy to, że nie było tu dalej patriotów marzących o wolnej Ojczyźnie.
W latach 1863 – 64, wielu mieszkańców Galicji przekraczało granicę zaboru rosyjskiego, by na terenie Królestwa aktywnie uczestniczyć w wielkim, narodowowyzwoleńczym powstaniu przeciw Rosji. Z mojego rodzinnego Gdowa, gdzieś? w kolejnych bitwach Powstania Styczniowego zginęło dwóch młodych paniczów z miejscowego dworu – umiłowanych wnuków Wiktora Lanckorońskiego i synów Henryka Fihausera.

Wielu uczestników Powstania Styczniowego, po klęsce ukryło się w zaborze austriackim – tak jak Stanisław Nałęcz – Grzesicki (towarzysz broni paniczów Fihauzerów), który przed represjami carskimi wyemigrował do Gdowa, gdzie został zarządcą dworskim i spokojnie dożył do 91 lat.


Załączniki:
Cmentarz w Gdowie.JPG
Cmentarz w Gdowie.JPG [ 62.33 KiB | Przeglądane 5482 razy ]
Góra 
 Zobacz profil  
 
 Post Napisane: 20 sty 2013, o 11:12 
Offline
Bratnia dusza

Dołączył(a): 28 lut 2012, o 12:46
Posty: 230
Lokalizacja: Warszawa
Imię: Krzysztof
Zaborów Leśny, woj. mazowieckie, pow. warszawski zachodni, gmina Stare Babice
http://www.rowery.olsztyn.pl/wiki/miejs ... orow_lesny

Dnia 14 kwietnia 1863 r. kolumna pościgowa gen. Krüdenera otoczyła obozujący na wydmach pod Gacią Zaborowską (obecnie Zaborów Leśny) dwustuosobowy oddział "Dzieci Warszawskich". Powstańcy, dowodzeni przez mjr Walerego Remiszewskiego, byli słabo uzbrojeni i wyszkoleni. O świcie nastąpił atak wojsk rosyjskich i po zaciętym boju oddział został rozbity. Oprócz poległych w walce zginęło także kilkudziesięciu rannych, których wymordowali kozacy.
Większość poległych i pomordowanych pochowano w dole wykopanym na polu walki, a grób zrównano z ziemią. Dwudziestu dziewięciu spoczywa na cmentarzu w Zaborowie. Ich nazwiska zapisano w księgach metrykalnych. Ciała niektórych poległych zabrały rodziny i pogrzebały w Warszawie oraz na okolicznych cmentarzach. 14.04.1863 r. zginęło zapewne ponad 150 powstańców …

W mogile w Zaborowie Leśnym spoczywa prawdopodobnie 76 powstańców (w 1863 r. Wiadomości z pola walki podały liczbę 72 poległych).
Załącznik:
zab.lesny1.JPG
zab.lesny1.JPG [ 97.71 KiB | Przeglądane 5467 razy ]

Dopiero w 1908 r. ustawiono tu drewniany krzyż, a 72 sęki miały symbolizować pochowanych tu powstańców.
Załącznik:
zab.lesny2.JPG
zab.lesny2.JPG [ 74.96 KiB | Przeglądane 5467 razy ]

Obecny krzyż jest metalowy i został ufundowany w 1928 r. Znajduje się na nim 72 metalowych kolców.
Załącznik:
zab.lesny3.jpg
zab.lesny3.jpg [ 91.24 KiB | Przeglądane 5467 razy ]


Góra 
 Zobacz profil  
 
 Post Napisane: 20 sty 2013, o 11:59 
Offline
Avatar użytkownika

Dołączył(a): 17 lis 2012, o 20:45
Posty: 332
Cytuj:
Na terenie Małopolski bezpośrednio nie były prowadzone działania zbrojne, ale wielu ochotników uczestniczyło w działaniach powstańczych, a mieszkańcy wspierali organizacyjnie i finansowo ruch powstańczy. W Nowym i Starym Sączu oraz Grybowie działały konspiracyjne biura werbunkowe, które zajmowały się gromadzeniem funduszy na pomoc walczącym, przyjmowaniem ochotników do powstania, gromadzeniem uzbrojenia, wyposażeniem w umundurowanie i obuwie oraz przerzutem do „Kongresówki”. Z Sądecczyzny do walki o niepodległą Polskę poszli: rzemieślnicy, studenci gimnazjów, inteligenci, szlachta i chłopi.


Cytuj:
Przykładowe informacje o powstańcach związanych z naszym regionem:

1. Karol Czachowski, urodzony w Mikołajówce w r. 1839, był synem generała Dionizego Czchowskiego, jednego z przywódców powstańczych. Kształcił się w szkole kadetów w Kijowie, a następnie w akademii wojskowej w Petersburgu, z której wyszedł w r. 1863 w stopniu praporszczyka kawalerii rosyjskiej. Służył jako rotmistrz w oddziałach M. Langiewicza, D. Czachowskiego i A. Jeziorańskiego, walczył w 36. bitwach, które stoczyli Langiewicz i jego ojciec Dionizy Czachowski. Dosłużył się stopnia kapitana. Przed bitwą pod Jaworem Soleckim został wysłany przez ojca do Krakowa. Tam był aresztowany i osadzony na trzy lata w Ołomuńcu. Po powstaniu dzierżawca dóbr w okolicach Nowego Sącza. Zmarł w 30 kwietnia 1908 roku, został pochowany na cmentarzu komunalnym w Nowym Sączu.


Szczęsny Morawski, ur. 15 maja 1818 roku w Rzeszowie, zmarł 10 kwietnia 1898 roku w Starym Sączu

Jan Chwalibóg – urodził się w 1845 roku w Nowym Sączu

Zygmunt Gostkowski, syn Bazylego, właściciela dworu w Męcinie Dolnej.Zmarł w Męcinie Dolnej w roku 1875

Franciszek Skąpski urodził się 18 kwietnia 1840 roku w Muszynie,zginął 22 września 1863 roku w bitwie pod Ciernem

Kazimierz Górski, ur. ok. 1839 roku w Mszalnicy

Walenty Giza powstaniec styczniowy - 20 VI 1863 r. utonął w Wiśle podczas odwrotu

Zygmunt Medwecki -ur. 6.12.1844 (Węgry), zm. 22.04.1903 (Muszyna).

Leon Pyszyński - powstaniec, sybirak, zastępca burmistrza Nowego Sącz, zm. 1887 r.

http://www.sadeczanin.info/wiadomosci,5 ... PvODWfiPcs

i wielu o których nie wiemy- leża w symbolicznej mogile.... taki akcent sądecki..

Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek

_________________
Zdjęcia są mojego autorstwa , nie z internetu.


Góra 
 Zobacz profil  
 
 Post Napisane: 21 sty 2013, o 21:52 
Offline
Bratnia dusza

Dołączył(a): 28 lut 2012, o 12:46
Posty: 230
Lokalizacja: Warszawa
Imię: Krzysztof
Górki, województwo mazowieckie, powiat nowodworski, gmina Leoncin.
http://www.rowery.olsztyn.pl/wiki/miejs ... ampinoskie

Sosna Powstańców 1863 roku. Rosła na południowym skraju wsi Górki, pod którą doszło do ponownego starcia z resztkami oddziału powstańczego rozbitego pod Zaborowem Leśnym. Schwytanych powstańców carscy kozacy wieszali na sośnie. Drzewo uschło i runęło na ziemię w 1984 r. Miało ok. 170 lat i 22 m wysokości. Obecnie obok zakonserwowanej sosny znajdują się krzyże i głaz z wyrytym napisem.
Załącznik:
sosna1863.jpg
sosna1863.jpg [ 64.86 KiB | Przeglądane 5417 razy ]

"1863 / NA WIECZNĄ PAMIĄTKĘ / BOHATERÓW – OFIAR / POWSTANIA STYCZNIOWEGO / POWIESZONYCH W TYM MIEJSCU / NA SOŚNIE / – NIEMYM ŚWIADKU BESTIALSTWA / WOJSK CARSKICH / "BYĆ POKONANYM, A NIE ULEC / – TO NAJWIĘKSZE ZWYCIĘSTWO" / GÓRKI 2001"
Załącznik:
sosna1863.b.jpg
sosna1863.b.jpg [ 81.11 KiB | Przeglądane 5417 razy ]


Szczątki straconych ekshumowano w 1933 r. i pochowano w mogile na cmentarzu parafialnym w Kampinosie (województwo mazowieckie, powiat warszawski zachodni, gmina Kampinos).
Załącznik:
Komentarz: Kampinos. Mogiła Powstańców 1863 r.
kampinos1863.jpg
kampinos1863.jpg [ 45.49 KiB | Przeglądane 5410 razy ]


Góra 
 Zobacz profil  
 
 Post Napisane: 22 sty 2013, o 20:31 
Offline
Bratnia dusza

Dołączył(a): 28 lut 2012, o 12:46
Posty: 230
Lokalizacja: Warszawa
Imię: Krzysztof
Dąb Powstańców - Rośnie na polanie Wystawa k. Bielin (województwo mazowieckie, powiat warszawski zachodni, gmina Kampinos). Drzewo ma ponad 250 lat (ok. 420 cm obwodu w pierśnicy). Na jego konarach w 1863 roku kozacy wieszali pojmanych powstańców.
Załącznik:
dab1863.1.jpg
dab1863.1.jpg [ 49.34 KiB | Przeglądane 5213 razy ]

Załącznik:
dab1863.2.jpg
dab1863.2.jpg [ 90.96 KiB | Przeglądane 5213 razy ]


Mogiła z 1863 r. w Izabelinie koło siedziby Dyrekcji Kampinoskiego Parku Narodowego.
Załącznik:
izabelin1863.KPN.jpg
izabelin1863.KPN.jpg [ 95.44 KiB | Przeglądane 5213 razy ]


Góra 
 Zobacz profil  
 
Dodaj do: Dodaj do Gadu-Gadu Dodaj do Grono.net Dodaj do Twitter Dodaj do Blip Dodaj do Flaker Dodaj do Pinger Wypowiedź dla Wykop Wypowiedź dla Facebook Wypowiedź dla Gwar Wypowiedź dla Delicious Wypowiedź dla Digg Wypowiedź dla Google Wypowiedź dla Reddit Wypowiedź dla YahooMyWeb Śledzik Dodaj do Kciuk.pl Dodaj do Spinacz.pl Dodaj do Yam.pl
Wyświetl posty nie starsze niż:  Sortuj wg  
 
Utwórz nowy wątek Odpowiedz w wątku  [ Posty: 185 ]  Przejdź na stronę Poprzednia strona  1 ... 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10  Następna strona

Strona główna forum » Eksploracja » Cmentarze » Cmentarze wojskowe, mogiły wojenne oraz powstańcze


Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 1 gość

 
 

 
Nie możesz rozpoczynać nowych wątków
Nie możesz odpowiadać w wątkach
Nie możesz edytować swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz dodawać załączników

Szukaj:
Skocz do:  
Przyjazne użytkownikom polskie wsparcie phpBB3 - phpBB3.PL

[ Time : 0.237s | 18 Queries | GZIP : Off ]